Suntukan

“Ano, gago ka pala, e.” sigaw ko, isang Grade 3 student.

“Tangnang ‘to,” sagot ng kaklase kong si Aizar, “‘dun tayo sa likod ng HE (Home Economics, building ‘yan) mamaya.”

“Magsama ka pa ng tropa mong hayop ka,” sabay kong patalikod.

***

Nag-uwian na ang karamihan sa mga estudyante. Nagpupulong naman ang mga guro para sa isang pagtitipong gaganapin sa paaralan. Isa lang ibig sabihin nito: walang aawat sa aming suntukan.

“Hindi ka uubra sa akin,” panimula ko ng natanaw na siya at ang grupo niyang paparating, “alam mo ‘yan.”

“O, nasan ang mga kasama mong bakla ka?” patawang tanong ni Aizar. Nakitawa naman ang dalawa niyang sinamang bataan.

“Wala.”

Tawanan muli. Nasa harapan ko na ang aking kaaway.

“Wala nga, e.” Naaalala kong inindyan ako ng kaibigan kong pumayag namang makipagsuntukan kela Aizar.

“Gago ka rin pala, no?” sagot ng kalaban, habang pinalalagutok ang mga kamao nito, “Sige, one-on-one.”

Sumenyas si Aizar sa mga kasama niya. Isang simpleng tango. Nakitango naman ang dalawang gago, hudyat na naiintindihan nilang one-one-one ang labang ito.

Pagkakita ng senyasang ito, sabay na lumipad ang kaliwa kong kamao diretso sa kanyang mukha. At ang kanyang kaliwa naman sa akin. Suntok-bata, lahat tayo alam kung ano ang itsura niyan. At gaan. Umisa pa ako ng kaliwa malapit sa kanyang batok, habang pumwersa siya ng isang Spear (isang uri ng opensibang popular sa WWE (World Wrestling Entertainment) kung saan ihahagis mo ang iyong sarili ng una-ulo at nakapormang sibat) diretso sa aking mga pinagkaka-kalamnan.

Pagkalagpak namin sa damuhan ay nagbuno kami mula sa Side Mount position (ngayong pagtanda ko lang nalaman kung ano iyang terminong iyan). Si Aizar, habang nakapatong sa akin, ay nagpapaulan ng mga karagdagang suntok-bata. Habang nakapailalim sa kaaway, hindi ako nagpatalo at nakibato rin ng mga sarili kong suntok-bata.

Noong nagkaroon ng pagkakataon, nakontra ko ang pwesto namin at ako naman ang pumaibabaw. Isang mabigat na siko ang idinagan ko sa kanyang lalamunan. Hindi ko na matandaan kung nag-ilang paikot pa kami sa damuhang iyon.

“Piririiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiit!” pito ng guwardiyang nakatokang rumonda sa parteng iyon ng paaralan.

Pagkadinig dito, nagkanya-kanya kaming karipas sa kung saan.

Saya at sakit at suntok-bata lang ang naiisip ko habang nakikipambuno sa taong iyon. Masarap sa pakiramdam, pero masakit sa katawan kinalaunan. Adrenaline, kumbaga. Exciting!

***

“Anak, bakit marumi itong mga pinaghubaran mo?” Maamong tanong ni Inay kinagabihan.

“Nagtanim kami ng gulay kanina,” sagot kong nakangiti kay Inay, habang sarap na sarap kaming magkakapatid sa niluto niyang hapunan.

Advertisements