Klasmeyt!

Malamig-lamig ang gabing iyon sa unang linggo ng Dos Mil Katorse. Bagama’t tapos na sa pagsisiya ang lahat, ay hindi pa naman natatapos ang mahabang bakasyon ng karamihan, kaya marami pa ring tao ang nagpaparoo’t parito sa kakalsadahan.

Napupuno pa rin ng mga nag-iinom ang mga bar sa tapat ng palengke, ng mga suking parokyano ang mga bahay-aliwan ng Doña Go Yee, ng mga naghahanap ng mapapanood sa SM. Sa hindi kalayuan sa 7-11, habang ako ay nag-aabang ng dyipni, ay may humirit ng:

“Klasmeyt!”

Nalingon ako kahit sa simpleng sitsit lang. Kahit hindi ako ang tinatawag. Pero pag lingon ko sa humirit ay nalaman kong ako nga ang kanyang tinawag.

“Orly?” alangang sagot ko sabay bigay ng konting ngiti.

“Oo, pre,” nakangiti niya ring sagot.

Bukod sa hindi gaanong pagbabago ng kanyang itsurang payat at bunguin, nangibabaw kay Orly ang krus na tatoo sa pagitan ng kanyang mga mata, ang ilan niyang mga blankong espasyo sa ngipin, at mohawk na gupit.

Ako itong may malaking pagkakaiba sa itsura ng pagkabata at pagtanda. Pero hindi pa rin ako makapaniwala kung paano niya akong nakilala, hindi man sa pangalan, pero sa pagmumukha.

Klasmeyt ko siya noon sa elementarya. Bukod sa kanyang pangalan at kaaalamang naging matalik kaming magkaibigan noon, wala na akong maalala pa sa kanya. Awkward. 

Nakaupo siya sa manibela ng traysikel. Nag-aabang malamang ng pasahero sa pwestong iyon. Naiisip kong sa kanya ang pinapasada niyang iyon.

Konting kamustahan. Konting kwentuhan. Para lang may puntahan ang usapan.

“Oh, sige pre,” sabad ko, habang tinumbok ang direksyon papuntang 7-11, “Happy New Year na lang!”

“Sige, Happy New Year din!” Sabay kaming nagpatuloy sa dapat naming gawin.

Sa mga dagling sandali, mararamdaman mong sadyang napakadaling lumipas ng panahon. Iyon na malamang ang huli naming pagkikita.