Ang Lumilipad Ay Lumalapag Din

Hindi maipagpapalit sa anuman ang dantay ng nakikipag-unahang ihip ng hangin sa kanyang mukha. Hindi maipagpapalit sa anuman ang daluyong ng nag-aapurang dugo sa kanyang mga ugat. Lalong hindi maipagpapalit sa anuman ang ligayang hatid ng mga una niyang pakikipaglaro kay kamatayan – sa makitid at abalang kakalsadahang malapit sa kanilang tinitirhan.

“Piiiiit piiiit!” busina ng sidecar na kanyang mabilis na nilagpasan.

“Hoy gago!” gulat na bulalas naman ng drayber ng owner-type dyipni nang kamuntik masundot ang side mirror nito ng ipo-ipo niyang pagtadyak.

“Brooooooooooooooooooooom!” arangkada ng bisikleta sa kanyang ootsohing mga pandinig, “broooooooooom!”

Wasiwas dito. Wasiwas doon ng manibela. Mabilis. Papabilis pa lalo dahil sa palubog na parte ng kalsadang kanyang tinatahak.

Kasabay ng mabilis at masayang pakikipaglaro sa kanyang kabuuan ng malamig na hangin ay ang mabilis din niyang paglipad, buong katawan at bisikleta, mula sa lupa.

Lumipad ng may kataasan. Lumipad ng pasumandali. At lumapag. Sa estero.

***

“Hahahahaha! Yung baboy, nahulog sa kanal!” humahagalpak sa tawang pambubuyo pa ng kanyang ama nang siya’y makauwi at makuwento rito ang nangyari, “may burak pa sa leeg!”

Advertisements

One thought on “Ang Lumilipad Ay Lumalapag Din

Tara usap dito!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s